geography

เรื่อง ภูมิศาสตร์ประเทศไทย
(vocabulary for the story)

ประเทศไทยตั้งอยู่ที่แหลมอินโดจีน ในทวีปเอเซีย อาณาเขตทิศเหนือจรดประเทศลาว ทิศใต้จรดประเทศมาเลเซีย ทิศตะวันออกจรดประเทศเขมรและลาว ทิศตะวันตกจรดประเทศพม่า ประเทศไทยมีเนื้อที่ประมาณ ๒๐๐,๐๐๐ ตารางไมล์เศษ และมีพลเมืองประมาณ ๖๐ ล้านคน

ทางเหนือของประเทศไทยมีภูเขาสูงมาก ทางทิศตะวันออกเรื่อยลงมาจนถึงทิศใต้ก็มีภูเขาสูงเหมือนกัน ทางตอนกลางของประเทศเป็นที่ราบลุ่ม เหมาะแก่การเพาะปลูก ทางทิศใต้มีชายฝั่งทะเลยาวมาก อากาศทางเหนือหนาวจัดและร้อนจัด แต่ไม่หนาวจนถึงกับมีหิมะ ส่วนทางใต้ค่อนข้างร้อนและมีฝนตกมาก

ในเรื่องการทํามาหากิน ทางเหนือ พลเมืองทําป่าไม้สัก ส่วนทางภาคกลางทําการเพาะปลูกข้าวและผลไม้อีกหลายสิบชนิด ทางฝั่งทะเลมีการจับปลา ทางใต้มีป่าไม้ยางและการทําเหมืองแร่ดีบุก

เมืองหลวงของประเทศไทยคือ กรุงเทพมหานครฯ ตั้งอยู่บนฝั่งซ้ายของแม่นํ้าเจ้าพระยา แม่นํ้าเจ้าพระยาเป็นสายโลหิตใหญ่สําหรับเลี้ยงพื้นดินตามที่ราบลุ่มส่วนกลาง แม่นํ้านี้เกิดจากการมารวมกันของแม่นํ้าทั้งหมดสี่สาย คือ แม่นํ้าปิง แม่นํ้าวัง แม่นํ้ายม และแม่นํ้าน่าน แม่นํ้าทั้งสี่สายนี้มารวมกันที่ตําบลปากนํ้าโพ จังหวัดนครสวรรค์

เมืองที่สําคัญนอกจากกรุงเทพฯ ทางเหนือก็มีเชียงใหม่ และลําปาง ทางตะวันออกมีโคราช หรือนครราชสีมา อุบลราชธานี และปราจีณบุรี ทางทิศใต้มีนครศรีธรรมราช และสงขลา ทางส่วนกลางมีอยุธยา ลพบุรี และนครสวรรค์ เมืองเหล่านี้เป็นศูนย์กลางของการค้าขาย

เรื่องสวนในประเทศไทย
(vocabulary for the story)

ที่ข้างบ้านฉันเป็นสวนผลไม้ ในสวนของเรามีผลไม้หลายชนิด เช่น มะม่วง มะละกอ น้อยหน่า สับปะรด ขนุน ลิ้นจี่ ทุเรียน และมังคุด ส่วนแอ๊บเปิ้ล ไม่ขึ้นที่เมืองไทย ต้องสั่งมาจากต่างประเทศ ผลไม้บางชนิดมีตลอดปี เช่นกล้วย อ้อย ส้ม และมะพร้าว ฤดูร้อนเป็นฤดูที่ผลไม้ขึ้นอุดมสมบูรณ์ที่สุด ชาวสวนจะบรรทุกผลไม้ใส่เรือจนเต็มแล้วเอาไปขายที่ตลาด แม่ค้าและพ่อค้ารับซื้อผลไม้จากชาวสวนเหล่านี้ แล้วเอาไปขายเอากําไรอีกต่อหนึ่ง
แต่ถึงอย่างนั้นก็ตาม ราคาก็ยังไม่แพงนัก

ผักมีหลายชนิดและขึ้นตลอดปี เช่นเดียวกับผลไม้ ชาวจีนเป็นเจ้าของสวนผักเป็นส่วนมาก ผักที่มีมากคือ ผักกาด ผักบุ้ง กะหลํ่าปลี มะระ ถั่วฝักยาว แตงกวา ฟักทอง หัวหอม พริก กระเทียม และขิง คนสวนจะขุดดินและยกร่องให้สูงระหว่างร่องผัก มีคูเล็ก ๆ สําหรับใช้รดนํ้าผัก ถ้าจะให้ผักและต้นไม้ขึ้นงามก็จะต้องใช้ปุ๋ยใส่ในดินด้วย

ฉันชอบทําสวนดอกไม้มากกว่า เพราะว่ามันมีดอกสีต่าง ๆ สวยงามมากและมีกลิ่นหอม ฉันชอบดอกกุหลาบที่สุด นอกจากดอกกุหลาบแล้ว ฉันยังปลูกดอกไม้อื่นๆอีกแทบทุกชนิด บางชนิดฉันต้องซื้อเมล็ดพืชจากต่างประเทศ เช่นดอกไวโอเล็ต ดอกกล้วยไม้จะขายได้ราคาแพงมาก ดอกมะลิเขาไว้สําหรับทําพวงมาลัย คนทั่วไปมักเปรียบดอกไม้ที่สวยแต่ไม่มีกลิ่นหอม กับหญิงงามแต่ไม่มีความดี เป็นต้น

เรื่องช้าง
(vocabulary for the story)

ช้างเป็นสัตว์ที่ใหญ่โตและมีกําลังมากเมื่อเทียบกับสัตว์บกทั่ว ๆ ไป มันอาศัยอยู่ตามป่าสูงในทวีปแอฟริกาและทางตอนใต้ของทวีปเอเซีย ซึ่งมีอากาศค่อนข้างร้อน ช้างแอฟริกาตัวเล็กกว่าช้างในทวีปเอเซีย แต่หูของมันใหญ่มาก เสือและสิงโตซึ่งเป็นสัตว์ที่ดุร้ายก็ยังสู้ช้างไม่ได้ เวลามันต่อสู้ศัตรู มันมักใช้งาอันแหลมและยาวของมันแทงศัตรู บางทีมันใช้เท้าเหยียบหรือฟาดด้วยงวง ช้างเมื่อถูกฝึกหัดให้เชื่องแล้วจะมีประโยชน์มาก

ในสมัยโบราณ ชาวเอเซียใช้ช้างในการรบ และช่วงที่การคมนาคมยังไม่สะดวกและทันสมัยเหมือนในปัจจุบัน คนไทยใช้ช้างในการเดินทาง เช่นเดียวกับช่วงที่ชาวอาหรับใช้อูธ คนส่วนใหญ่ถือว่าช้างเผือกเป็นสัตว์ประเสริฐเพราะเป็นชนิดที่หายาก พระเจ้าแผ่นดินที่มีบุญญาธิการเท่านั้นจึงจะมีช้างเผือกได้ แต่ก่อนนี้ประเทศไทยก็ใช้ธงช้างเผือกเป็นธงประจําชาติ

ชาวยุโรปและอเมริกันไม่ค่อยเคยเห็นช้าง นอกจากตามละครสัตว์ ในประเทศไทยและพม่าเขาฝึกช้างให้ลากซุง จากป่าสูงไปยังลําธารแล้วล่องซุงเหล่านี้ลงมาตามแม่นํ้า งาช้างมีราคาแพงมาก คนส่วนมากใช้เป็นเครื่องตกแต่งบ้าน บางทีก็นํามาแกะสลักเป็นเครื่องใช้และทําเครื่องประดับกาย

ช้างเป็นสัตว์ที่ฉลาดและรู้ภาษาคนมาก มันไม่ทําอันตรายคนที่ดีกับมัน มันซื่อสัตว์ต่อคนเลี้ยง แต่มันจะมีความพยาบาทต่อคนที่ข่มเหงมัน มีเรื่องเล่าว่า หญิงคนหนึ่งเคยให้อ้อยมันกินทุกวัน
อยู่มาวันหนึ่ง เมื่อคนเลี้ยงพามันเดินผ่านร้านขายอ้อยของแก มันหลุดจากเชือกและวิ่งหนีไปตามถนน ผู้คนแถวนั้นก็ตกใจและหนีเอาตัวรอด บังเอิญเด็กคนหนึ่งซึ่งเป็นลูกของหญิงคนนั้นเล่นอยู่ข้างร้าน ทุกคนก็คิดว่ามันคงจะเหยียบเด็กคนนั้นตายเป็นแน่ แต่มันกลับเอางวงยกเด็กคนนั้นเคลื่อนจากทางของมัน และวางเด็กไว้บนร้านอย่างเบาที่สุดแล้วจึงวิ่งหนีต่อไป มันจําได้ว่าเป็นร้านที่แม่ของเด็กคนนั้นเคยให้อ้อยมันกิน

เรื่องมะพร้าว
(vocabulary for the story)

ในประเทศไทย มะพร้าวเป็นผลไม้ที่มีตลอดปี มะพร้าวมีประโยชน์มากสําหรับคนไทย เมื่อยังอ่อนอยู่เปลือกนอกของมันจะเป็นสีเขียวหรือสีเหลือง
และสีแสดก็มี ตามชนิดของมัน แต่ลักษณะและรสของมันก็คล้ายกันทั้งนั้น นอกจากว่าบางชนิดอาจมีนํ้าที่หวานกว่าบางชนิดเท่านั้น เราเรียกมะพร้าวในระยะนี้ว่ามะพร้าวอ่อน ในช่วงนี้เนื้อข้างในจะอ่อนนุ่ม นํ้าจะหอมหวาน และคนมักกินเป็นผลไม้

แต่เมื่อทิ้งไว้ให้แก่แล้ว เปลือกนอกของมันจะเปลี่ยนเป็นสีนํ้าตาลเหมือนกันหมด เราเรียกมะพร้าวในระยะนี้ว่ามะพร้าวแห้ง หรือมะพร้าวห้าว ในช่วงนี้เนื้อมะพร้าวจะแข็งและหนาขึ้น นํ้าก็จะไม่ค่อยหวาน คนจะไม่กินมะพร้าวในช่วงนี้เป็นผลไม้แต่จะใช้ในการปรุงอาหาร เช่นทําแกงหรือทําขนมต่างๆ

ก่อนที่จะใช้มะพร้าวนี้ได้ เราจะต้องปอกเปลือกนอกออกเสียก่อน โดยใช้มีดใหญ่ ๆ หรือพร้าสับเปลือกรอบๆลูกมะพร้าว แล้วแงะให้เป็นรอยเสียก่อนเพื่อจะได้ใช้มือช่วยดึงออกมาเป็นกาบๆได้สะดวก เมื่อปอกเปลือกถึงลูกมะพร้าวแล้วก็ต้องใช้มีดใหญ่ๆต่อยกะลามะพร้าว ให้แตกออกเป็นสองซีก จึงจะถึงเนื้อมะพร้าว หลังจากนั้น ต้องใช้กระต่ายขูดมะพร้าวเพื่อขูดเนื้อออกให้เป็นฝอย จึงจะใช้ได้ตามความต้องการ หากต้องการจะใช้นํ้ากะทิเพื่อทําแกง เราต้องคั้นเอาแต่นํ้ากะทิออกจากเนื้อมะพร้าวที่ขูดออกมาแล้ว ส่วนกากที่เหลือก็ทิ้งไป แต่อาหารบางอย่างที่ใช้เนื้อมะพร้าวปรุง ก็ไม่ต้องคั้นเอานํ้ากะทิออก คนไทยโดยทั่วไปจะใช้มะพร้าวในการปรุงอาหารกันมาก

การเก็บมะพร้าวลงจากต้นก็มีวิธีเก็บไม่เหมือนกันทุกแห่ง ในกรุงเทพฯเขาใช้คนปีนขึ้นไปเก็บแล้วโยนลงมายังพื้นดิน ถ้าหากว่าต้นมะพร้าวไม่สูงนักก็จะใช้ไม้ขอเกี่ยวลงมา บางทีต้นมะพร้าวบางชนิดเตี้ยมาก ใช้มือปลิดเอาลูกมะพร้าวลงจากต้นได้เลย ส่วนทางภาคใต้ของประเทศไทย เขาไม่ค่อยใช้คนขึ้นเก็บมะพร้าว แต่เขามักฝึกหัดลิงตัวที่ขนาดโตๆหน่อยให้รู้จักขึ้นเก็บมะพร้าว เขามีเชือกล่ามคอมันไว้แล้วปล่อยให้มันปีนขึ้นไปเก็บมะพร้าว แล้วโยนลงมาให้คนเลี้ยงตามที่สั่ง

มะพร้าวมีประโยชน์หลายอย่าง นอกจากจะใช้กินได้แล้ว เปลือกนอกของมันซึ่งเราเรียกว่ากาบมะพร้าว ยังสามารถนํามาทําเป็นเชื้อไฟ ทําเชือก หรือทําพรมเช็ดเท้าก็ได้ ส่วนกะลามะพร้าวก็ใช้ทําเป็นเชื้อไฟ กะลาตักนํ้า หรือเพื่อตวงสิ่งของ หรือบางครั้งเขาใช้กะลามะพร้าวในการทําซอได้ด้วย ใบมะพร้าวก็ใช้ห่อขนมได้ ก้านเล็กๆของมันใช้ทําไม้กวาดได้
ส่วนทางมะพร้าว เมื่อแห้งแล้วก็ใช้ทําเป็นฟืนได้ ลําต้นของมะพร้าวใช้ทําแปรงสําหรับขัดถูอะไร ๆ ได้ นอกจากนั้นยังใช้ทําเป็นฟืนได้ด้วย

เรื่องจังหวัดนครศรีธรรมราช
(vocabulary for the story)

ฉันชอบจังหวัดนครศรีธรรมราชเพราะที่นั่นมีอากาศดี ไม่หนาวจัด ไม่ร้อนจัด และมีผลไม้อร่อยๆหลายอย่าง เมืองนครศรีธรรมราชเป็นเมืองเล็ก ๆ ชาวเมืองจะพูดภาษาไทยแต่สําเนียงจะแตกต่างจากสําเนียงคนกรุงเทพฯ เราเรียกภาษาที่เขาพูดกันว่าภาษาปักษ์ใต้
ภาษาปักษ์ใต้ฟังค่อนข้างยากเพราะค่อนข้างเร็ว
จังหวัดนครศรีธรรมราชมีที่เที่ยวดี ๆ หลายแห่ง เช่นนํ้าตก และชายทะเลเป็นต้น จังหวัดนี้อยู่ไม่ห่างจากกรุงเทพฯเท่าไรนัก มีการติดต่อกันโดยทางรถไฟ และเครื่องบินในเวลาอันรวดเร็ว เพราะฉะนั้นเมืองนี้จึงค่อนข้างจะเจริญ และนับว่าเป็นเมืองที่สําคัญเมืองหนึ่งทางภาคใต้ของประเทศไทย

การแต่งกายของพลเมืองทั้งหญิงและชายส่วนมากจะไม่ล้าสมัย มีรถยนต์ รถเมล์ รถจักรยานสามล้อและสองล้อเป็นพาหนะ ส่วนความสะดวกอื่น ๆ
เช่นไฟฟ้าก็อยู่ในขั้นดี จังหวัดนี้ไม่มีนํ้าปะปาใช้เหมือนในกรุงเทพฯ ประชาชนในจังหวัดนี้ใช้นํ้าบาดาลและนํ้าฝนทั้งกินทั้งอาบ
และใช้ในกิจการต่าง ๆ ด้วย

จังหวัดนครศรีธรรมราชนี้มีมหรสพที่แปลกจากกรุงเทพฯอยู่สองอย่าง
ซึ่งจะหาดูในกรุงเทพฯไม่ได้เลย อย่างแรกเรียกว่า "มโนรา"
ซึ่งมีลักษณะคล้ายละครโรงย่อย มีตัวแสดงเพียงคนเดียวหรือสองคน
หรือหลายคนก็มี และไม่จําเป็นต้องแสดงตามโรงละครใหญ่ ๆ เขาจะย้ายไปแสดงที่ไหน ๆ ก็ได้ทั้งนั้นแล้วแต่ความต้องการของผู้ดู ผู้แสดงจะร้องและรําตามทํานองและภาษาของเมืองนั้น

มหรสพอีกชนิดหนึ่งเราเรียกว่า "หนังตะลุง" การแสดงชนิดนี้
เป็นการแสดงจากเงาของภาพนิ่ง ซึ่งตัดจากกระดาษเป็นภาพล้อ การแสดงทั้งสองอย่างที่กล่าวมานี้ เราจะหาดูได้แทบทุกเมือง
ในภาคใต้ของประเทศไทย แต่ว่าเขาจะแสดงให้ดูก็ต่อเมื่อ
มีคนไปว่าจ้างให้เขาแสดงเท่านั้น
ไม่ได้มีประจําเหมือนอย่างภาพยนต์หรือละครทั่วไป

การทํามาหากินของคนจังหวัดนี้ก็คล้าย ๆ กันกับคนในจังหวัดอื่นๆของประเทศไทย เช่นการเพาะปลูก หรือการจับปลา และการทําเหมืองแร่ เป็นต้น นอกจากนี้ยังมีการทอผ้าอีกอย่างหนึ่งที่นับว่ามีชื่อเสียงทางภาคใต้ การทอผ้าในจังหวัดนี้จะทําด้วยมือ ไม่ได้ทําด้วยเครื่องจักร เพราะฉะนั้นจึงทําได้เป็นจํานวนน้อย
และผู้หญิงเมืองนี้มีวิธีถือของที่แปลกจากกรุงเทพฯคือ
ถ้าหากว่าเป็นของที่ใส่ในถาด อ่าง กระจาด หรือ กระบุง ที่ไม่ใหญ่จนเกินไปนัก เขาก็มักจะใช้ทูนบนศรีษะแทนที่จะใช้มือถือ และสามารถที่จะเดินไปไหน ๆ ได้ไกล ๆ โดยที่ของไม่ตก ผู้คนตามหัวเมืองต่างๆทางภาคใต้ของประเทศไทย
ก็มักจะใช้วิธีนี้กันเป็นส่วนมากเหมือนกัน